John Sanborn is ons opgevallen tijdens onze zoektocht op het Internet. In zijn werk worden zijn meesterlijke beheersing van het medium ‘video’ gecombineerd met artistieke mogelijkheden als choreografie en performance. Eén van zijn voorbeelden is de Koreaan Nam-June Paik, wiens naam voor de erkenning van video’s als een nieuwe kunstvorm staat. De verwijzing naar het indeterminisme van John Cage voegt hier nog de compositie als complex bestanddeel aan toe.

“John Sanborn (*1954) was één van de belangrijkste leden van de ‘tweede golf’ Amerikaanse videokunstenaars, waartoe bijv. Bill Viola, Gary Hill, Dara Birnbaum en Tony Oursler behoorden. De eerste werken van Sanborn zijn uit de jaren '70, de tijd waarin de experimentele videokunst nog in de kinderschoenen stond, waarna hij ook in de bloeiperiode van de muziekclips van MTV en in de interactieve kunst tot aan de digitale mediakunst van tegenwoordig actief was en is.[…]
Eind jaren ’70 was Sanborn één van de ‘Artists in Residence’ bij het ‘TV Lab’ van ‘Thirteen/WNET’, een experimentele, door de Rockefeller-stichting en Nam June Paik opgestarte ‘crèche’ voor videokunstenaars, waarin ze werken voor televisiezenders kunnen creëren. Sanborn was ook creatief voor de (door Paik in het leven geroepen) serie ‘VISA’ en stelde zijn installaties ten toon in het Whitney-museum, waar hij twee keer deelnam aan de ‘Whitney Biennal’.[…]
John Sanborn is door de ‘ESEC’ in Parijs onderscheiden als ‘Master of Cinema’ h.c.. De Franse minister van cultuur heeft hem benoemd tot ‘Chevalier des Arts et des Lettres’. […]”
 – Source: John Sanborn (media artist) (en.wikipedia.org), 2020, vertaald, lay-out gewijzigd door de auteur

De drie onderstaande video’s zijn voorbeelden van de technische mogelijkheden van het medium:
 
Een trailer en een fragment uit “Charlotte’s Groove” geven een idee van de gecompliceerde virtuositeit van de live performance in het museum in Berkeley, CA, VS, en van de live video:

“Het middelpunt van zijn werk zijn interpretaties van de manier en de betekenis van veranderingen zoals ze door John Cage, de conceptualist Marcel Duchamp en de videokunstenaar Nam June Paik (mijn persoonlijke leermeester) zijn aangemoedigd.”
 – Bron: verklaring van John Sanborn aan het begin van de video PICO Live, vertaald, lay-out gewijzigd door de auteur

Aan de live-performance deden meer dan 60 – deels geklede, deels naakte – personen mee. Enkelen van hen hadden voor hun performances de volledige ruimte nodig, anderen liepen voortdurend, met de op hun hoofd bevestigde camera, samen met de toeschouwers van zaal tot zaal door het museum om te filmen wat er live gebeurde. De videostreams werden in real time op video-mengpanelen verwerkt en tot een nieuw werk samengevoegd. Over het niveau van de live-performance heen is nog een ander niveau van de live video aangebracht. Daarop is niet alleen de opgenomen inhoud voortdurend in beweging, maar verandert ook de video continu het formaat van de voorstelling, zodat nu eens één enkel groot beeld, dan weer meerdere vensters met verschillende inhoud te zien zijn. Zowel voor de volwassenen als voor de kinderen betekent dit een 96 minuten durende belevenis:
[01:36:58] PICO (performanCe indeterminAte caGe opEra) Berkeley, CA, USA, 14 September 2012
[01:36:58] PICO (Performance Indeterminate Cage Opera)
Berkeley, CA, VS, 14 september 2012

John Sanborn

  • “[…] a key member of the second wave of American video artists that included Bill Viola, Gary Hill, Dara Birnbaum and Tony Oursler. Sanborn’s body of work spans the early days of experimental video art in the 1970’s through the heyday of MTV music/videos and interactive art to digital media art of today. […]”
     – Bron: John Sanborn (wikipedia.org), 2020, lay-out gewijzigd door de auteur
  • “A director and producer, known for […] ‘The Planets’ (2011) and ‘Performance Indeterminate Cage Opera’ (2013). […]”
     – Bron: John Sanborn (IMDb), 2020, lay-out gewijzigd door de auteur
  • “If you took the musical revolution of John Cage, the radical thinking of Marcel Duchamp, and the media anarchy of Nam June Paik, and put them in a blender; the result would be PICO. […]”
     – Bron: Performance Indeterminate Cage Opera (2013) (IMDb), 2020, lay-out gewijzigd door de auteur
  • Theresa Wong, the cello player in PICO

John Cage

  • “John Milton Cage (September 5, 1912 - August 12, 1992) was an experimental music composer and writer, possibly best known (some might say notorious) for his piece ‘4′ 33″’, often described (somewhat erroneously) as ‘four and a half minutes of silence.’ He was an early writer of aleatoric music (music where some elements are left to chance), used instruments in non-standard ways and was an electronic music pioneer. […]
     – Bron: Biography (biographybase.com), 2020, lay-out gewijzigd door de auteur
  • “John Milton Cage Jr. (September 5, 1912 – August 12, 1992) was an American composer, music theorist, artist, and philosopher. A pioneer of indeterminacy in music, electroacoustic music, and non-standard use of musical instruments, Cage was one of the leading figures of the post-war avant-garde. Critics have lauded him as one of the most influential composers of the 20th century. He was also instrumental in the development of modern dance, mostly through his association with choreographer Merce Cunningham, who was also Cage's romantic partner for most of their lives. […]
    Cage was also a pioneer of the prepared piano (a piano with its sound altered by objects placed between or on its strings or hammers), for which he wrote numerous dance-related works and a few concert pieces. The best known of these is Sonatas and Interludes (1946–48). […]
    His teachers included Henry Cowell (1933) and Arnold Schoenberg (1933–35), both known for their radical innovations in music, but Cage's major influences lay in various East and South Asian cultures. Through his studies of Indian philosophy and Zen Buddhism in the late 1940s, Cage came to the idea of aleatoric or chance-controlled music, which he started composing in 1951. […]”
     – Bron: John Cage (en.wikipedia.org), 2020, lay-out gewijzigd door de auteur
  • Performance Practice in the Indeterminate Works of John Cage, by Judith Irene Lochhead, Claremont Colleges Library, California, USA
  • Indeterminacy, Tater Z the Anti-G and DJ Hunsmire's Musical Studies Index
  • Understanding indeterminate music through performance: Cage’s Solo for piano, by Philip Thomas, University of Huddersfield, UK
  • John Cage (1912 - 1992) – Discography, CAGE EDITION by volume, John Cage performances (moderecords.com)
  • The Complete John Cage Edition
  • “‘John Cage Day’ was the name given to several events held during 2012, to commemorate the 100th anniversary of the birth of the composer John Cage.
    These events included ‘John Cage Day’ at the Museum of Modern Art, New York, held on August 9, 2012, ‘John Cage Day’ at ‘The Proms’ in the Royal Albert Hall, London, on August 17, 2012,[2] and ‘John Cage Day’ at Elder Hall, University of Adelaide, Australia, coinciding with Cage's birthday on September 5, 2012.[3] The organizer of the latter event, composer and performer Stephen Whittington, has proposed that September 5 annually celebrated globally as ‘John Cage Day’. […]”
     – Bron: John Cage Day (en.wikipedia.org), 2020, lay-out gewijzigd door de auteur
  • Music Analysis, Theory & Composition, Tater Z the Anti-G and DJ Hunsmire's Musical Studies Index

Disclaimer

Selecteer artikel
Sitemap

Bezoekers

Bezoekersstatistiek
» 1 online
» 159 vandaag
» 1860 gisteren
» 3132 deze week
» 30037 deze maand
» 338168 dit jaar
» 2154931 totaal
Meeste bezoekers op één dag: 2489 (24.10.2020)

Copyright © 2020 natury.nl

E-Mail